Bir ekim günüydü o küçük gözlerdeki ışığı gördüğüm.Zordu şartlarım, kalmamıştı gelen hiç bir öğretmen bu koca taş yığınında, direnmeli mi yoksa gitmelimiydim o gün .Kaçmalı mı bırakmalımıydım onları alıştıkları gibi yine ürkek canları .Şehirdi, ülkemin istanbuluydu, toprağımdı vatanımdı, bayrağımdı.Girdiğimde sıcacıktı sınıfım, o gözlerdi beni süzen ,benim için heyecanlanan atan minik kalpler .Kara tahtaydı karşımda duran, tebeşiri yanı başında yatan.Kalbim susmuyor bir başlangıç diyordu.Mutluydum, ürksemde sevinçliydim .Yabancıydı bana herşey ben,onlara,onlar bana ....Sene 2012 onüç yıl oldu bu heyecana kapılalı..Büyüdüm o gözlerle ben ,bir anneyken birçok oldum ben. Bıkmadım usanmadım, ektiğim tohumlardan, umudumu hiç yitirmedim....
senin gibi öğretmenlerin varlığını bilmek de benim umutlarımı koruyor,
YanıtlaSilmeslek olarak hakettiğiniz değeri
gördüğünüz günler diliyor,
gününü kutluyorum:)
dileğinize katılıyor, teşekkür ediyorum.
YanıtlaSil